Kochankowie to piąty tom serii Ziemia kłamstw, opowiadający tajemnicze losy rodziny Neshov, którym daleko od powieści Mario Puzo, ale bohaterowie, spleceni jedną, wspólną nicią przeżyć, wspomnień, a także korzeni tworzą ciepłą, barwną powieść, a zarazem dostojny kryminał. Tłem całej historii jest niesamowita, niesforna Skandynawia, ukazująca nie tylko przyrodę, ale mentalność ludzi północy, ich przyzwyczajenia, charakter i charyzmę. Fabuła książki jest kontynuacją losów głównych bohaterów. Torunn Neshov dba o zrujnowane gospodarstwo rodzinne, Margido prowadzi biuro pogrzebowe, które nie tylko przynosi zysk, ale i angażuje pozostałych członków rodziny. Erlend pozostaje dostojnym, bogatym mężczyzną, który musi przeprowadzić remont we właśnie odziedziczonej willi, i tym razem to Tormond, chce wrócić do swoich wspomnień, by obnażyć bolesną prawdę sprzed lat.

Nie potrafię odnieść się do serii i tego, czy całość jest godna uwagi. Nie umiem opisać, pióra autorki, jej zmian w podejściu do fabuły na przełomie poszczególnych tomów, ale wiem, że Kochankowie to książka  naprawdę interesująca. Lektura jest bardzo lekka, wciągająca. Poszczególne wątki są bardzo przemyślane, bohaterowie nie nużą, są wyraziści idealnie wpasowują się do konwencji literatury skandynawskiej. Książkę polecam, warto sięgnąć po ten tajemniczy tytuł. Ja z chęcią nadrobię zaległości dla tej, kryminalnej sagi i opowiem Wam, co ciekawego przydarzyło się rodzinie Neshov.  

Czytanie książek w hotelowym pokoju u podnóża górskich, osypanych śniegiem szczytów to czysta przyjemność. Powieść Leviego Henriksena miałam przyjemność przekartkować niemalże rok temu, tuż przed sylwestrem, na chwilę po powrocie ze szlaku. Przyznam jednak, że kryminał w takim otoczeniu budzi pewien niepokój podczas spacerów, przecież wszystko może się zdarzyć i hasło „śnieg”, potrafi przyprawić o gęsią skórkę. Jednak biały puch przykrywający zalegający brud i stwardniałe bryły niczego nie zmieni. On również stanie się szary, on tylko pozornie odmieni rzeczywistość na jeden moment…

Dan Kaspersen, główny bohater książki, powraca w rodzinne strony zmuszony nagłym pogrzebem swojego brata.   Mężczyzna, pomimo młodego wieku, odsiadywał już dwuletni wyrok za przemyt narkotyków, jednakże łaknie powrotu do normalności. Śmierć bata niestety nie jest najlepszym akompaniamentem resocjalizacji, a tym bardziej śmierć w mało oczywistych i niekoniecznie jednoznacznych okolicznościach. W końcu znalezienie zwłok w samochodzie zaparkowanym na własnym podwórku nie brzmi przekonująco. Daniel stara się rozwikłać zagadkę, próbuje odnaleźć motyw samobójstwa swojego brata, jednakże każdy nowo odkryty wątek pozbawia go stabilizacji. Nic przecież nie wskazywało, aby Jakob cierpiał na depresję. Owszem, przeżywali obaj śmierć swoich rodziców, ale bieg czasu winien choć zaleczyć niewielkie rany. Dan decyduje się sprzedać gospodarstwo, zapomnieć, porzucić wspomnienia i wyjechać ze Skogli.

Mistycznym połączeniem kryminału z powieścią obyczajową jest wątek pewnej miłości, a przynajmniej zauroczenia. Tuż przed podjęciem ostatecznej decyzji, dotyczącej opuszczenia rodzinnego miasteczka, pojawia się tajemnicza Mona Steinmyra. Kobieta o najpiękniejszym uśmiechu i cudownych oczach.

Powiedzcie mi więc, gdzie zaprowadzić może nas zima, kobieta, tajemnicze samobójstwo i zagubiony 37-latek, który obnaża wiele skrzętnie skrywanych sekretów? Musicie przekonać się sami, bowiem rozwiązania zagadki nie pozwolę zdradzić. Śnieg przykryje śnieg nie jest tradycyjnym kryminałem, nie należy więc do norweskich lektur, do których współcześnie zostaliśmy przyzwyczajeni. Levi Henriksen to nie Jo Nesbo, to również nie Stieg Larsson, ale osoba o nowym spojrzeniu na skandynawską prozę. To zarazem osoba, która fenomenalnie zabarwiła tę historię wątkami psychologicznymi i stworzyła niesamowity obraz całej scenerii.

Spodziewałam się zimowego kryminału, a dostałam dobrą powieść obyczajową. Czy jestem zawiedziona? Skąd! Śnieg przykryje śnieg to lekka lektura, bardzo dobrze zorganizowana i przystępnie napisana. Całość ozdobiona została zakładkami, które na pierwszy rzut oka są niemałym zaskoczeniem. W trakcie lektury okazuje się jednak, że zdobiąca je grafika została idealnie wpasowana do treści tej publikacji.

Czy warto sięgnąć po tę książkę? Oczywiście! Gorąco polecam!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Smak Słowa:

„Najlepsza powieść norweska ostatnich miesięcy. (...) Przywodzi na myśl słynną »Rzekę tajemnic« Dennisa Lehane'a”

Ørjan Greiff Johnsen, „Adresseavisen”

Skandynawskie miasteczko, mroczna historia z czasów dzieciństwa i echa II wojny światowej w tle. „To ty jesteś Bobbym Fischerem” – najnowsza powieść Christera Mjåseta – przez krytyków okrzyknięta została nową „Rzeką tajemnic”. Premiera już 18 maja nakładem wydawnictwa Smak Słowa.

Czterdziestoletni inżynier, Håkon, po dwudziestupięciu latach powraca do rodzinnego miasta. Szybko okazuje się, że będzie to najważniejsza podróż w jego życiu. Pogrzeb Kristoffera, przyjaciela z czasów dzieciństwa, jest okazją do spotkania się czterech dawnych kolegów. Nic nie jest już jednak takie samo jak kiedyś – sprawa niewyjaśnionego zniknięcia młodej dziewczyny sprzed lat i seria przerażających wydarzeń, które po nim nastąpiły – na zawsze podzieliły przyjaciół. Dawny koszmar nie daje o sobie zapomnieć. Każdy z bohaterów będzie musiał zmierzyć się z bolesnymi wspomnieniami na nowo.

Tytuł: „To ty jesteś Bobbym Fischerem” 

Autor: Christer Mjåset

Przekład: Dorota Polska

Premiera: 18 maja

Wydawnictwo: Smak Słowa

Pamiętacie Jaskiniowca? Książkę, będącą polskim debiutem Jorna Liera Horsta w Polsce. Jeśli tak, mam dla Was świetną wiadomość. Dziś premierę ma sprzedana w milionie egzemplarzy kontynuacja przygód komisarza Wiliama Wistinga pt. Ślepy trop.

Publikacja wydana przez Wydawnictwo Smak Słowa ma już na swoim koncie ponad milion sprzedanych egzemplarzy w innych krajach, a miłośnicy kryminałów uważają ją za najlepszą powieść, która wyszła spod pióra skandynawskiego twórcy. Po kilkudniowej lekturze muszę przyznać rację ekspertom – to najlepsza książka Horsta, jaką dotąd czytałam. Jak to mówią – praktyka czyni mistrza?

W pierwszym rozdziale poznajemy Sofie Loud, która po śmierci dziadka przeprowadza się do pozostawionej przez niego willi. Oprowadza nas po pokojach i mimochodem opowiada o śmierci przodka. Na jej życzenie zatrudniona firma sprzątająca porządkuje i usuwa z domu wszystkie drobiazgi oraz pamiątki, przez co odkrywa przytwierdzony do podłogi sejf, który staje się głównym meritum naszej powieści. Co w nim znajdziemy? Czy ma to coś wspólnego z „brudnymi pieniędzmi” Franka Mandta?  Czym jest tytułowy „ślepy trop”?

Równolegle do prowadzonego śledztwa dowiadujemy się, co słychać u komisarza Wistinga i Line. Zdarzenia dzieją się blisko 8 miesięcy po tych, zapisanych w Jaskiniowcu, a więc możemy na bieżąco śledzić losy naszych postaci. Samotna Line wiedzie spokojne życie w domu tragicznie zmarłego Viggo Hansena. William z kolei mieszkam sam po rozstaniu z Suzanne, nie spisuje się najlepiej w pracy, zamartwiając losem ciężarnej córki. Historia nabiera jednak rozmachu, gdy dziennikarska przenikliwość Line i zaangażowanie przyjaciółki z dawnych lat, Sofie Loud, spotyka się na jednej drodze.

Książka jest fenomenalna! Jorn Lier Horst stanął na wysokości zadania, zarówno, jako pisarz, ale i były szef wydziału śledczego Okręgu Policji Vestflod. Wędruje pomiędzy tajemnicami śledztwa i życiem rodzinnym. Z chirurgiczną precyzją podbarwia nas oddechu, wodzi za nos i przyprawia o gęsią skórkę. Niesmowicie żałuję, że na polskim rynku mamy niewiele tak dobrych książek. Podsumowując: „Znakomicie poprowadzona akcja i realizrtczbe opisy zmagań głównego bohatera ze światem przestępczym składają sięna autentyczny obraz pracy detektywa”.

Książkę gorąco polecam. Jestem miłośniczką bestsellerowej serii o Williamie Wistingu. Dziś już wiem, że każdy kolejny tom powieści będzie jeszcze lepszy od poprzedniego, ale nie bójcie się – Horst przygotował wiele niespodzianek dla nowych czytelników. Zapewniam Was, że nawet, jeśli rozpoczniecie swoją przygodę z kryminałem od „Ślepego tropu” nie zgubicie się w wątkach i będziecie czerpali równie dużo przyjemności z lektury. 

Polecam! Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Smak Słowa

Nowy klasyk kryminału policyjnego powraca z powieścią okrzykniętą jego najwybitniejszym dziełem. „Ślepy trop” Jørna Liera Horsta, autora bestsellerowej serii kryminalnej o Williamie Wistingu, to pochłaniająca opowieść o śledztwie prowadzonym w dobie dyktatury mediów. Premiera najnowszej książki byłego szefa wydziału kryminalnego już 14 kwietnia.

Samotna matka, Sofie Lund wprowadza się wraz z roczną córką do domu odziedziczonego po dziadku. Mroczna przeszłość rodziny wkrótce da się jej we znaki. W piwnicy domu Sofie znajduje sejf. To, co w nim odkryje, doprowadzi do ponownego otwarcia sprawy, która od lat nie daje spokoju Wistingowi. Pozornie niezwiązane ze sobą dochodzenia – zaginięcie taksówkarza i zabójstwo młodej dziewczyny połączą się w jedną, zaskakującą całość. By dotrzeć do prawdy Wisting będzie musiał stoczyć prawdziwą walkę – złamać policyjną solidarność i podważyć zaufanie do instytucji, którą sam reprezentuje.

Najnowsza powieść mistrza norweskiego kryminału wprowadza czytelnika w sam środek policyjnego świata. „Merytoryczna dokładność i wiarygodność w powieściach Horsta wynosi je wysoko ponad przeciętną” – pisał Torbjørn Ekelund z dziennika „Dagbladet”. Znakomicie poprowadzona akcja i realistyczne opisy zmagań głównego bohatera ze światem przestępczym składają się na autentyczny obraz pracy detektywa. To wielki powrót do najlepszych tradycji klasycznego policyjnego kryminału.

Jørn Lier Horst (ur. 1970) – autor bestsellerowej serii o Williamie Wistingu sprzedanej w ponad milionie egzemplarzy. Norweski pisarz i dramaturg. Studiował kryminologię, filozofię i psychologię. Przez wiele lat był szefem wydziału śledczego Okręgu Policji Vestfold. Laureat wielu prestiżowych nagród, m.in. Rivertona, Martina Becka oraz Szklanego Klucza za najlepszą powieść kryminalną. Jego książki przetłumaczono na blisko 20 języków. W Polsce ukazały się jak dotąd trzy powieści Horsta: „Jaskiniowiec” (2014), „Psy gończe” (2015) oraz „Poza sezonem” (2015). 

Czytanie książek w hotelowym pokoju u podnóża górskich, osypanych śniegiem szczytów to czysta przyjemność. Powieść Leviego Henriksena miałam przyjemność przekartkować niemalże rok temu, tuż przed sylwestrem, na chwilę po powrocie ze szlaku. Przyznam jednak, że kryminał w takim otoczeniu budzi pewien niepokój podczas spacerów, przecież wszystko może się zdarzyć i hasło „śnieg”, potrafi przyprawić o gęsią skórkę. Jednak biały puch przykrywający zalegający brud i stwardniałe bryły niczego nie zmieni. On również stanie się szary, on tylko pozornie odmieni rzeczywistość na jeden moment…

Dan Kaspersen, główny bohater książki, powraca w rodzinne strony zmuszony nagłym pogrzebem swojego brata.   Mężczyzna, pomimo młodego wieku, odsiadywał już dwuletni wyrok za przemyt narkotyków, jednakże łaknie powrotu do normalności. Śmierć bata niestety nie jest najlepszym akompaniamentem resocjalizacji, a tym bardziej śmierć w mało oczywistych i niekoniecznie jednoznacznych okolicznościach. W końcu znalezienie zwłok w samochodzie zaparkowanym na własnym podwórku nie brzmi przekonująco. Daniel stara się rozwikłać zagadkę, próbuje odnaleźć motyw samobójstwa swojego brata, jednakże każdy nowo odkryty wątek pozbawia go stabilizacji. Nic przecież nie wskazywało, aby Jakob cierpiał na depresję. Owszem, przeżywali obaj śmierć swoich rodziców, ale bieg czasu winien choć zaleczyć niewielkie rany. Dan decyduje się sprzedać gospodarstwo, zapomnieć, porzucić wspomnienia i wyjechać ze Skogli.

Mistycznym połączeniem kryminału z powieścią obyczajową jest wątek pewnej miłości, a przynajmniej zauroczenia. Tuż przed podjęciem ostatecznej decyzji, dotyczącej opuszczenia rodzinnego miasteczka, pojawia się tajemnicza Mona Steinmyra. Kobieta o najpiękniejszym uśmiechu i cudownych oczach.

Powiedzcie mi więc, gdzie zaprowadzić może nas zima, kobieta, tajemnicze samobójstwo i zagubiony 37-latek, który obnaża wiele skrzętnie skrywanych sekretów? Musicie przekonać się sami, bowiem rozwiązania zagadki nie pozwolę zdradzić. Śnieg przykryje śnieg nie jest tradycyjnym kryminałem, nie należy więc do norweskich lektur, do których współcześnie zostaliśmy przyzwyczajeni. Levi Henriksen to nie Jo Nesbo, to również nie Stieg Larsson, ale osoba o nowym spojrzeniu na skandynawską prozę. To zarazem osoba, która fenomenalnie zabarwiła tę historię wątkami psychologicznymi i stworzyła niesamowity obraz całej scenerii.

Spodziewałam się zimowego kryminału, a dostałam dobrą powieść obyczajową. Czy jestem zawiedziona? Skąd! Śnieg przykryje śnieg to lekka lektura, bardzo dobrze zorganizowana i przystępnie napisana. Całość ozdobiona została zakładkami, które na pierwszy rzut oka są niemałym zaskoczeniem. W trakcie lektury okazuje się jednak, że zdobiąca je grafika została idealnie wpasowana do treści tej publikacji.

Czy warto sięgnąć po tę książkę? Oczywiście! Gorąco polecam!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Smak Słowa:

Czy to prawda, że pióro autorów wyrabia się z upływem czasu i praktyką? Jak wiele zależy od tłumaczenia i przekładu, a ile od kunsztu pisarza? Czy Jorn Lier Horst zaskoczy nas kolejną powieścią? Co jednak powinniśmy zrobić z faktem, że Poza sezonem może i jest 3 książką z kolei, ale... od końca. Czy nadal możemy twierdzić, że każda kolejna publikacja jest lepsza od poprzedniej? Zapraszam!

9 września nakładem wydawnictwa Smak Słowa wydana została najnowsza część przygód komisarza Williama Wistinga pt. Poza sezonem. Dzisiaj mija czwarty dzień, a w Internecie pojawiło się już mnóstwo informacji o tej książce. Zauważyłam jednak pewną zależność - każdy z nas czuje pewien niedosyt związany z achronologicznym publikowaniem serii. Jakie niesie to konsekwencje? Głównie fakt, że zderzamy się z nieusystematyzowanym  życiem prywatnym głównych bohaterów, Williama i Line. On pozornie jest tylko komisarzem, ona dziennikarką jednakże ich losy, życie prywatne i relacje są dość istotne z punktu widzenia czytelnika. Line, dotąd dla nas samotna, ale pewna siebie kobieta, zaangażowana w pracę i obowiązki diametralnie zmienia swoje życie. Rozstaje się z partnerem, a szukając odrobiny wytchnienia postanawia zrobić sobie krótkie wakacje w  Stavern.

Ciemne strony jego osobowości, które niegdyś wydawały się jej pociągające, teraz ją od niego odpychały. (...)  Cechy, na które zakochany przymyka oka, stają się nie do wytrzymania, gdy zauroczenie mija.

Jesień... chłód, opadające liście i mrok, który w mgnieniu oka ogarnia ziemię. Ot i atmosfera naszej ksiązki.  Być może całe śledztwo nie byłoby zarówno dla nas, jak i komisarza tak intrygujące, gdyby nie fakt, że kluczowe zdarzenia mają miejsce nieopodal rodzinnego domu letniskowego Wistinga.

Początkowo jednak naszym głównym bohaterem staje się Ove Bakkerud, który chcąc przygotować swoją posesję na nadchodzącą zimę, zauważa, że nie jest jej jedynym gościem. Domek Bakkeruda został splądrowany i okradziony! Jednak to nie wszystko, zaaferowany zaistniała sytuacją przypadkowo odnajduje zwłoki, a historia nabiera rozmachu wraz z faktem, że sąsiednia posesja należy do sławnego prezentera telewizyjnego. Gdzie zaprowadzi nas śledztwo? Co odkryje komisarz i dlaczego będzie musiał udać się w podróż aż do Wilna?  Czy jemu i jego córce grozi niebezpieczeństwo? Przekonajcie się sami podczas lektury!

Czy najnowsza ksiązka Horsta ujęła mnie za serce? Nie do końca. Momentami napawała przerażeniem, bowiem momentami czułam się nieswojo wśród krwi, martwych ptaków, drzew, lasów i norweskich zaułków. Horst jest jednak jednym z tych autorów, którzy bawiąc się słowem, lawirując pomiędzy wierszami, potrafią stworzyć atmosferę grozy i przerażenia. Wertujemy kartki ponieważ chcemy poznać bieg zdarzeń. Czytamy jednym tchem, a po chwili zostajemy zaskoczeni kompletnym zwrotem akcji. Jest to coś, za co kocham skandynawskie kryminały! Są jedyne w swoim rodzaju, tajemnicze, precyzyjnie uknute, dopracowane pod każdym względem, i tu pozwolę sobie powołać się na słowa Finna Stenstada, Poza sezonem "to dobra do szpiku kości powieść kryminalna". Jest bowiem godna uwagi i powinna znaleźć się w biblioteczce każdego miłośnika thrillerów!

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Smak Słowa! 

„Nie dość, że zawieszono go w czynnościach służbowych, to jeszcze o skarżono o złamanie prawa. Zawsze zdawało mu się, że jedną z cech, która czyni go dobrym śledczym, jest umiejętność patrzenia na sprawę z wielu stron. Ale dopiero teraz tam się znalazł. Po drugiej stronie.”

Mile wspominając lekturę Jaskiniowca, z uśmiechem powróciłam do twórczości  Jørna Liera Horsta. Nie trudno się dziwić, bowiem zarówno przygody Williama Wistinga, jak i samo pióro, sploty akcji i zawiązane przez autora wątki sprawiają, że chętnie wertujemy karty powieści. Dziś wpadły mi do biblioteczki Psy Gończe, achronologiczny tom przygód najznakomitszego komisarza Północy.

A o czym w książce? William Wisting, nasz główny bohater, przed lat prowadził śledztwo w sprawie zabójstwa młodej dziewczyny - Cecilii Linde. Sprawa została doprowadzona do końca, niczym nie wyróżniając się od pozostałych akt i kart sprawy, a podejrzanego o tę zabronię udało się uchwycić i osadzono w areszcie. Niestety jednak, mimo upływu lat, na światło dzienne wychodzą kolejne fakty i przesłanki, a one finalnie doprowadzają do zawieszenia komisarza w czynnościach służbowych. Widzimy początkowo walkę o stanowiska, przepychanki u szczytu władzy i pozornie już na początku powieści zdajemy sobie sprawę, kto tak naprawdę chce zaszkodzić komisarzowi. Poddanie się tym sugestiom jest jednak złudne, a dzięki pomysłowości autora, potrafi bardzo dużo namieszać. Aby wpleść dodatkowy wątek, ujawniający rozwiązanie zagadki, nie tylko Wisting próbuje poznać prawdę, ale i jego córka, Line, angażuje się w sprawę tajemniczego śledztwa. Okazuje się, że dziennikarska przebiegłość i odrobina analitycznego myślenia potrafi obnażyć owiane dotąd tajemnicą fakty.

- Z Ceceilą było inaczej – odparł Wisting i zacytował słowa Haglunda: - Pozwalając nam odnaleźć jej ciało, zastosował manewr który miał nas zmylić i zniechęcić do dalszego szukania jego kryjówki.

Psy gończe to bardzo intrygująca propozycja. Na 387 kartach powieści lawirujemy pomiędzy najrozmaitszymi faktami, i co i rusz zostajemy pozostawieni w martwym punkcie z garścią przemyśleń. Jak przyznaje sam autor, w swoich powieściach tak buduje nastrój grozy, że czytelnicy podskórnie wyczuwają, że gdzieś w pobliżu czai się zło. Mroczne sekrety z przeszłości i to, jak determinują one codzienne życie ludzi, jak pchają ich do zbrodni – to coś, co Horst poznał od podszewki w długoletniej pracy policyjnego śledczego. W Psach gończych mamy niesamowicie wartką akcję, wątki, choć tak odmienne, tworzą logiczną całość i bardzo przyjemnie się komponują na naszych oczach. Całość została poprowadzona dwutorowo, by finalnie, śledztwa Line oraz Wistinga spotkały się w jednym punkcie. Nie obawiajcie się jednak sztampowego rozwiązywania zagadki "krok po kroku". Fakt, że oba śledztwa toczą się równocześnie nie wyklucza tego, że Horst podrzuca nam rozmaite anegdoty, tropy, które nie tylko wprawiają nas w zakłopotanie i mylą, ale i budzą ogromną chęć poznania prawdziwego oblicza śmieci Linde.  

Gorąco polecam!

…przez cztery dni nie był policjantem.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Smak Słowa!

Czytanie książek w hotelowym pokoju u podnóża górskich, osypanych śniegiem szczytów to czysta przyjemność. Najnowszą powieść Leviego Henriksena miałam przyjemność przekartkować w noworocznej scenerii, tuż po powrocie ze szlaku. Przyznam jednak, że kryminał w takim otoczeniu budzi pewien niepokój podczas spacerów, przecież wszystko może się zdarzyć i hasło „śnieg”, potrafi przyprawić o gęsią skórkę. Jednak biały puch przykrywający zalegający brud i stwardniałe bryły niczego nie zmieni. On również stanie się szary, on tylko pozornie odmieni rzeczywistość na jeden moment…

Dan Kaspersen, główny bohater książki, powraca w rodzinne strony zmuszony nagłym pogrzebem swojego brata.   Mężczyzna, pomimo młodego wieku, odsiadywał już dwuletni wyrok za przemyt narkotyków, jednakże łaknie powrotu do normalności. Śmierć bata niestety nie jest najlepszym akompaniamentem resocjalizacji, a tym bardziej śmierć w mało oczywistych i niekoniecznie jednoznacznych okolicznościach. W końcu znalezienie zwłok w samochodzie zaparkowanym na własnym podwórku nie brzmi przekonująco. Daniel stara się rozwikłać zagadkę, próbuje odnaleźć motyw samobójstwa swojego brata, jednakże każdy nowo odkryty wątek pozbawia go stabilizacji. Nic przecież nie wskazywało, aby Jakob cierpiał na depresję. Owszem, przeżywali obaj śmierć swoich rodziców, ale bieg czasu winien choć zaleczyć niewielkie rany. Dan decyduje się sprzedać gospodarstwo, zapomnieć, porzucić wspomnienia i wyjechać ze Skogli.

Mistycznym połączeniem kryminału z powieścią obyczajową jest wątek pewnej miłości, a przynajmniej zauroczenia. Tuż przed podjęciem ostatecznej decyzji, dotyczącej opuszczenia rodzinnego miasteczka, pojawia się tajemnicza Mona Steinmyra. Kobieta o najpiękniejszym uśmiechu i cudownych oczach.

Powiedzcie mi więc, gdzie zaprowadzić może nas zima, kobieta, tajemnicze samobójstwo i zagubiony 37-latek, który obnaża wiele skrzętnie skrywanych sekretów? Musicie przekonać się sami, bowiem rozwiązania zagadki nie pozwolę zdradzić. Śnieg przykryje śnieg nie jest tradycyjnym kryminałem, nie należy więc do norweskich lektur, do których współcześnie zostaliśmy przyzwyczajeni. Levi Henriksen to nie Jo Nesbo, to również nie Stieg Larsson, ale osoba o nowym spojrzeniu na skandynawską prozę. To zarazem osoba, która fenomenalnie zabarwiła tę historię wątkami psychologicznymi i stworzyła niesamowity obraz całej scenerii.

Spodziewałam się zimowego kryminału, a dostałam dobrą powieść obyczajową. Czy jestem zawiedziona? Skąd! Śnieg przykryje śnieg to lekka lektura, bardzo dobrze zorganizowana i przystępnie napisana. Całość ozdobiona została zakładkami, które na pierwszy rzut oka są niemałym zaskoczeniem. W trakcie lektury okazuje się jednak, że zdobiąca je grafika została idealnie wpasowana do treści tej publikacji.

Czy warto sięgnąć po tę książkę? Oczywiście! Gorąco polecam!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Smak Słowa:

Odnalezienie zwłok samotnego mężczyzny po kilku miesiącach od śmierci nie powinno nikogo zaskakiwać. Miewamy przecież takie przypadki i w życiu codziennym, a więc nei sposób uniknąć medialnej famy. Osoby wyalienowane wiodą odosobnione życie, a kiedy ich „sympatyczność” podlega wątpliwości, sprawy komplikują się nieco bardziej. Jedni, po śmierci delikwenta, rzucą wymowne „nareszcie”, inni zaczną wędrować pomiędzy serią zdarzeń i możliwych zbiegów okoliczności, aby te traumatyczne wydarzenie wyjaśnić. Co jednak zrobić, kiedy denat „spoczywa” wygodnie w fotelu przed włączonym telewizorem, a jego ciało zostało już nieco zmumifikowane przez klimat i panujące za oknem warunki atmosferyczne? Dlaczego nikt wcześniej nie zainteresował się jego zaginięciem, i co więcej, dlaczego urzędy postanowiły windykować zaległości po upływie tak wielu miesięcy? Tak, ciało  Viggo Hansena odnajduje pracownik energetyki. Całkowicie przypadkiem.

"To chyba najstraszniejszy rodzaj samotności (…) Nie być obecnym nawet w myślach choćby jednej osoby na świecie."

Przyznaję, pierwsze strony lektury zdołały mnie zaintrygować. Najpierw Hansen, później NN odnaleziony na plantacji drzewek choinkowych. Zaledwie kilka stron, a już komplet leciwych zwłok, które (jak na kryminał przystało) pomimo baku innych przesłanek, nie mogą wiązać się z naturalną śmiercią organizmu. Później było nieco gorzej. Może i sama fabuła nie ma sobie nic do zarzucenia, o tyle tempo akcji nieco mnie zawiodło. Sam przebieg historii śledzimy z dwóch perspektyw. Jedną opisuje nam policyjne śledztwo Williama Wistinga,  zbiegające się z FBI, drugie z kolei prowadzi córka policjanta pracującego w Larviku, Line, będąca dziennikarką. Akurat fakt, że te dwie ścieżki w pewnym momencie zaczynają się splatać nie powinien nikogo dziwić, aczkolwiek mozolna wędrówka do tego „wspólnego” punktu ciągnie się w nieskończoność. Line za wszelką cenę próbuje dotrzeć do jak największej ilości informacji. Hansen był starszym mężczyzną, a więc myśl, że jego ciało przez cztery miesiące spoczywało w odosobnionym pokoju w sąsiedztwie nie daje kobiecie spokoju. Próbuje więc znaleźć odpowiedź, dlaczego nikt nie zainteresował się mężczyzną. Czemu nikt z sąsiadów nie zaniepokoił się jego nieobecnością i dlaczego umarł w kompletnej samotności…

Przedpremierowa obwoluta oraz wszelkie zapowiedzi donośnie głoszą, że Jørn Lier Horst jest następcą Jo Nesbø. Muszę jednak Wam zdradzić, że to nieprawa. Po przeczytaniu „Jaskiniowca” stwierdzam, że Horst będzie poważnym konkurentem skandynawskiego autora ostatnich bestsellerów. Może to chłód Norwegii, może jakaś północna magia wyciągnięta z legend i mitów, ale zakochałam się w skandynawskich powieściach. Nie sposób się nadziwić, że po każdą kolejną książkę sięgam coraz to chętniej. Wertuję strony i nie mogę doczekać się następnych tomów. Ubolewam, że „Jaskiniowiec” jest dziewiątym tomem cyklu „William Wisting”, mam szczerą nadzieję, że Wydawnictwo Smak Słowa po sukcesie książki (a wertując oceny lektury można nazwać premierę sukcesem)  zdecyduje się na wydanie pełnej serii. Obawiam się tylko jednego, otóż zakładam, że Horst podobnie jak J.K.Rowling czy nawet wspomniany Jo Nesbo, boryka się z faktem, iż najnowsze powieści są o niebo lepsze od debiutanckich podrygów. To normalne wśród pisarzy, aczkolwiek wierzę, że kluczową rolę odegra tutaj tłumacz, a my, czytelnicy, spędzimy równie udany wieczór.

Czy polecam Wam tę książkę? Oczywiście, że tak. Wspomniałam o powolnym rozwoju akcji, który może budzić kontrowersje i nieco zniechęcać do lektury. Niemniej, ma to też swoje plusy. Poznajemy krok po kroku szczegóły śledztwa, zbliżamy się do Williama i Line, wędrujemy po Norwegii i dajemy możliwość Horstowi do obnażenia przed nami pracy i codzienności policji kryminalnej. Autor bowiem do września 2013 pracował jako szef wydziału śledczego Okręgu Policji Vestfold, studiował niegdyś kryminologię, filozofię i psychologię, a efekt jego długoletnich doświadczeń możemy śledzić na kartach powieści. Sądzę, że pod tym względem należy zwrócić uwagę na tę publikację. To dość empiryczna propozycja. Daleko jej do wyimaginowanych wątków i zdarzeń i z iście „fantastycznej” literatury. Według mnie warto poświęcić jej jeden wieczór, może dwa. A nuż zaprzyjaźnicie się z kolejnym „twórcą z północy”. :D

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Smak Słowa: